De drie bekendste novellen van de Nederlandse schrijver (1882-1961) met tekeningen van Joost Swarte (1947- ).

Schets van de Nederlandse schrijfster (1918-2011) van haar lagere school-tijd in Indië en Nederland.

Een schrijver bedenkt een verhaal waarin hij allengs, ten slotte op leven en dood, zelf een rol speelt.

25 jaar geleden overleed Ischa Meijer, de journalist, columnist en interviewer, maar als je mensen spreekt die hem hebben meegemaakt, is het alsof ze hem gisteren nog op de tv hebben gezien. Zelden heeft een Nederlandse journalist zo?n overrompelende indruk gemaakt als Ischa Meijer. Hij veroverde de harten van zijn publiek met zijn even geestige als ontroerende columns, aangrijpende en confronterende televisie-interviews en spraakmakende radioprogrammas. Naast interviews, een bijna dagelijkse literaire krantenrubriek? De Dikke Man?, gedichten en toneelstukken, schreef Ischa Meijer drie werken die behoren tot het allerbeste wat in de Nederlandse literatuur aan naoorlogse egodocumenten verscheen: - Brief aan mijn moeder -, het hartverscheurende boek waarin Ischa Meijer voor het eerst een stem geeft aan de tweede generatie joodse oorlogsslachtoffers; de autobiografische roman - Een rabbijn in de tropen -, over het verblijf van het gezin Meijer in Suriname, waarin Ischa zijn joodse wortels, de band met zijn moeder en zijn ontluikende seksualiteit beschrijft; en - hoeren -, zijn documentaire en persoonlijke novelle van een hoerenloper. In - Zó, en niet anders - zijn deze drie schitterende klassiekers voor het eerst samengebracht. Een even uniek als tijdloos document.

Amusant verhaal over een jonge man die na de dood van zijn ouders in de radio- en schrijverswereld terecht komt en daar zijn eerste grote liefde ontmoet.

Een nostalgische reis brengt een oud-diplomaat en zijn vrouw Juultje terug naar Bangkok, waar hij eind jaren zestig werkte op de ambassade. Alles is er bijna onherkenbaar veranderd. Toch vindt Juultje bij toeval het toenmalige huis van de Nederlandse zakenman Van Dreumen. Haar echtgenoot had vroeger diens huwelijk gesloten met een Australische vrouw, die Van Dreumen alleen uit correspondentie kende. Meer uit nieuwsgierigheid dan uit vriendschap bellen ze aan. Dertig jaar later blijkt de zakenman nog steeds in Bangkok te wonen. De confrontatie met deze schim uit het verleden levert een ongemakkelijke, ja zelfs pijnlijke ontmoeting op. Pas later beseffen Juultje en haar man dat zij op dat moment oog in oog hadden gestaan met wat zonder overdrijving 'eeuwige liefde' genoemd kan worden.

Na jaren vol studie, bezoek aan ontelbare bibliotheken, diepe contemplatie, sisyfusarbeid en schrijfwerk heeft Herman Brusselmans zijn monumentale John Muts-biografie voltooid. De tienduizenden lezers die nog nooit van John Muts hebben gehoord, leren niet alleen op een intrigerende wijze de ouders, grootouders en andere familieleden van Muts kennen, doch ook John Muts zelf, alsmede z'n eerste grote liefde, z'n schoonzusje Brigitte, en z'n tweede grote liefde, de microbiologe Lena. De vragen die bijna van iedere pagina in deze meesterproef spatten, zijn: wie was John Muts eigenlijk? Hoe kwam het dat hij gaandeweg een van de meest depressieve, van levenswalg gevulde personen van Vlaanderen werd? We kunnen zeggen dat Brusselmans zich thans ook heeft ontwikkeld tot een biograaf die meteen tot een heel select groepje gaat behoren. Na het lezen van zijn biografie zal niemand ooit het exceptionele genie John Muts nog kunnen vergeten.

De verhalen van de Nederlandse schrijver (1863-1923) die zich afspelen in de periode van de oudheid tot en met de Gothen en het verval van het Romeinse Rijk

29 mei 2018. Tijdens een tumultueuze vergadering van de VN Veiligheidsraad in New York, gewijd aan de MX17-ramp, wordt onder de aanwezige journalisten het bericht verspreid dat hun Russische collega Grigori Moerasjko in Kiev is doodgeschoten. Een vriend van hem, de Nederlandse oorlogsverslaggever Natan Haandrikman, besluit onmiddellijk van New York naar Kiev te vliegen om de weduwe bij te staan. Moerasjko blijkt te hebben samengespannen met de Oekraïense geheime dienst om de Russen te misleiden. Hij heeft zichzelf daarmee ongewild tot een verspreider van fake news gemaakt. Een doodzonde in de ogen van de onafhankelijke journalistiek: bevriende collega?s vallen hem massaal af, behalve Haandrikman. Het ergste is dat ook zijn geliefde Yulia zich door Grigori verraden voelt en hem verlaat. Door iedereen verstoten keert hij naar Rusland terug om daar onverschrokken zijn onderzoek naar de toedracht van 'MX17'voort te zetten.

Polemische artikelen over uitingen van reclame en architectuur. In 'Het boze oog' blijkt Gerrit Komrij er weer in geslaagd een geheel nieuwe bevolkingsgroep tegen zich in het harnas te jagen: die van de architecten en vormgevers, of wat zich daar voor uitgaf. Aan de hand van foto's die elkaar aanvullen of met elkaar contrasteren laat hij alleen zijn oog het werk doen. Onbevooroordeeld, wars van architectonische scholen en prietpraat. Al doende ontstond de wetenschap van het neo-ocularisme. Het nieuwe kijken dat niets vergoelijkt en zich niets aantrekt van de nieuwe kleren van de bouwkeizers die onze horizon verpieteren met hun mengeling van truttigheid en arrogantie. Hij maakt van het woord 'architect' een der ergste vloeken die de Nederlandse taal bezit en knaagt als een worm aan het vormgeversgeweten. De architectenwereld jeremieerde en klaagde steen en been: nog nooit was een zo indringend beroep op ze gedaan om de hand in eigen boezem te steken, om van hun kunstjes weer een kunst te maken. In 'Het boze oog' wordt ook ingegaan op thema's als ornament, functionaliteit, ruïnes, de rol va de politieke macht, op het hele complex van horizon en omgeving.

'Oeroeg was mijn vriend.' Zo begint het aangrijpende verhaal van de vriendschap tussen een Indonesische jongen en de zoon van een Nederlandse administrateur in het Nederlands-Indië van voor de Tweede Wereldoorlog. Geleidelijk groeien de twee jongens uit elkaar. Wanneer de Nederlandse jongen na een studie in Delft terugkeert in het Indië dat nog net geen Indonesië is geworden, blijkt hun verwijdering te zijn uitgegroeid tot een kloof. Oeroeg heeft gekozen: voor zijn eigen volk en tegen de Nederlanders, dus ook tegen zijn vriend. Geschokt vraagt die zich af of hij voorgoed een vreemde zal zijn in het land van zijn geboorte.

Over de cynische wereld van het zakenleven, met als centraal thema oneerlijkheid en het bijbehorende schuldgevoel, waarbij de meedogenloze oplichter Boorman probeert zijn geweten te sussen door een vrouw met een houten been te helpen, nadat hij haar eerder heeft opgelicht.

Haarlem, januari 1945. Spertijd. Fake Ploeg, een collaborerende inspecteur van de politie, berucht om zijn wreedheid, fietst door de buitenwijken van Haarlem naar huis. Plotseling klinken er zes schoten. Morsdood ligt Ploeg op de stoep voor een rijtje van vier huizen waarvan er een door de familie Steenwijk wordt bewoond. De verschrikkelijke gevolgen van deze gebeurtenis zullen de dan twaalfjarige Anton Steenwijk zijn hele leven lang blijven achtervolgen.