Peter Hofman, auteur van 'Lichtschikkend en zingend - De jonge Lucebert' (De Bezige Bij 2004) heeft in de afgelopen jaren drie nog onbekende lezingen ontdekt. Deze lezingen, uitgesproken door de dichter zelf op de eerste en tweede Cobra-dichtersavond in het Stedelijk Museum te Amsterdam en voor studenten van het IKNO (Kunstnijverheidschool Amsterdam), dateren uit 1949. Ze belichten vooral het eigen dichterschap van Lucebert. De dichter heeft zich weinig expliciet over zijn eigen poëzie uitgelaten, vandaar het belang van deze korte toespraken. Zijn uitspraken over verwante dichters, het onderscheid dat hij maakt in poëticale benadering en de literair-historische traditie waarin hij zichzelf plaatst zijn ongewoon helder. Dat hij in de lezing voor de kunststudenten zijn opvattingen adstrueert aan de hand van eigen gedichten is uniek. Hofman voorziet de redes van een literair-historische context; Jan Oegema werkt in een nawoord enige motieven uit.

Pleidooi voor een nieuwe, postmodern geïnspireerde benadering van het werk van de Nederlandse dichter (1924-1994).

Geannoteerde uitgave van de eerste versie van de novelle over een groepje hooggestemde jongemannen.

Thematisch gerangschikte citaten, afkomstig uit de poëzie van de Nederlandse dichter (1924-1994) en voorzien van een letterkundige inleiding.

In de Middeleeuwen was het woord overal: een teruggetrokken vorm van lezen, zoals wij die nu kennen, bestond niet. Het gesproken woord manifesteerde zich in het publieke domein: vertellers, prekers, de eerste theatermonoloog. De vorming van de stedelijke samenleving heeft het theater voortgebracht. Pas later kreeg het geschreven woord meer status: wat geschreven was, was waar. De uitvinding van de boekdrukkunst bestendigde deze opvatting. Geschiedenis van de literaire en sociale aspecten van de literatuur uit deze periode. 

25 jaar geleden overleed Ischa Meijer, de journalist, columnist en interviewer, maar als je mensen spreekt die hem hebben meegemaakt, is het alsof ze hem gisteren nog op de tv hebben gezien. Zelden heeft een Nederlandse journalist zo?n overrompelende indruk gemaakt als Ischa Meijer. Hij veroverde de harten van zijn publiek met zijn even geestige als ontroerende columns, aangrijpende en confronterende televisie-interviews en spraakmakende radioprogrammas. Naast interviews, een bijna dagelijkse literaire krantenrubriek? De Dikke Man?, gedichten en toneelstukken, schreef Ischa Meijer drie werken die behoren tot het allerbeste wat in de Nederlandse literatuur aan naoorlogse egodocumenten verscheen: - Brief aan mijn moeder -, het hartverscheurende boek waarin Ischa Meijer voor het eerst een stem geeft aan de tweede generatie joodse oorlogsslachtoffers; de autobiografische roman - Een rabbijn in de tropen -, over het verblijf van het gezin Meijer in Suriname, waarin Ischa zijn joodse wortels, de band met zijn moeder en zijn ontluikende seksualiteit beschrijft; en - hoeren -, zijn documentaire en persoonlijke novelle van een hoerenloper. In - Zó, en niet anders - zijn deze drie schitterende klassiekers voor het eerst samengebracht. Een even uniek als tijdloos document.

In De Kozakkentuin beschrijft Jan Brokken de bijzondere vriendschap tussen Alexander von Wrangel en Fjodor Michajlovitsj Dostojevski. Hij begint zijn verhaal in 1849 in Sint-Petersburg wanneer de jonge Alexander een groep arrestanten voorbij ziet komen, op weg naar het vuurpeloton. Een van hen is Dostojevski, toen al een bekende en door Alexander bewonderde schrijver. Dostojevski ontloopt de zwaarste straf, maar krijgt jarenlange dwangarbeid in Siberië opgelegd. Alexander wordt na zijn opleiding benoemd tot officier van justitie in Semipalatinsk, een stadje in het zuidwesten van Siberië. Daar ontmoet hij Dostojevski, die dan net is vrijgekomen. Tussen Alexander en de elf jaar oudere schrijver ontstaat een hechte vriendschap. De Kozakkentuin is een meeslepend epos, uitermate soepel verteld. Met de gave voor inleving die wij van Brokken kennen, de gave waarmee hij in De vergelding de oorlog in Rhoon beschreef, brengt hij in De Kozakkentuin de vriendschap tussen Alexander en Fjodor tot leven en schetst hij met verve de turbulente gebeurtenissen in het Rusland van de tweede helft van de negentiende eeuw. Hij baseert zich op uniek historisch materiaal: brieven en memoires die de achterachterkleindochter van Alexander hem toevertrouwde. 

In de vriendschapsrelatie tussen twee echtparen zijn in de loop der tijd emotionele spanningen ontstaan waaraan geen van de betrokkenen zich kan onttrekken. Vervolg op 'Bij nader inzien' en voorloper van 'Meneer Beerta'

Amusant verhaal over een jonge man die na de dood van zijn ouders in de radio- en schrijverswereld terecht komt en daar zijn eerste grote liefde ontmoet.

Bloemlezing van spotprenten van de Nederlandse schrijver

Biografie van de Nederlandse schilder (1853-1890).

Een kleurrijker dichter dan Pierre Kemp (1886-1967) heeft Nederland niet gekend. Vanuit zijn Maastrichtse 'dichterkluisje' manoeuvreerde hij zijn vele kleurige, korte gedichten de Nederlandse dichtkunst binnen. Als bekroning van zijn hele werk werd Pierre Kemp in 1956 de Constantijn Huygens-prijs toegekend en in 1958 de P.C. Hooft-prijs. Lezers schreven hem dat zijn gedichten hen gelukkig maakten. En dat vermogen hebben ze. Alledaagse belevenissen van zeer uiteenlopende aard worden door de sterk zintuiglijk ingestelde en met een groot talent voor verwondering gezegende dichter tegen het licht gehouden. Er is ernst en humor in zijn spel van vragen stellen en betekenis suggereren, maar ook een beminnelijke melancholie die zelden zwaar wordt. Wiel Kusters en Ingrid Wijk stelden een nieuwe bloemlezing samen uit Kemps werk, dat geruime tijd niet meer leverbaar is geweest. Zij kozen voor een thematische ordening van de gedichten, waardoor dit boek, in overeenstemming met een oude wens van de dichter, tot een soort brevier voor het dagelijks leven kan worden. Er zijn gedichten over het verlangen, de vrouw, licht en kleuren, klank en muziek, planten en dieren, nacht en dromen, stad en land, ouderdom en dood, maar ook over kind zijn op latere leeftijd.

Correspondentie tussen de beide Nederlandse dichters.

In de nieuwe gedichten van Nooteboom is elk beeld door en door verrassend. Hij weet feitelijke en persoonlijke gegevens zo met elkaar te vermengen dat er een geheel eigen en rijk soort poëzie ontstaat. De gedichten zijn te lezen als in sobere stijl geschreven vertellingen, die hoe langer hoe meer uiting geven aan de compassie waarmee de dichter de wereld beziet.

Summary: Er is maar één schrijver in de Nederlandse literatuur over wiens leven en werk een canon is verschenen: Willem Frederik Hermans. De hoogste tijd voor een uitgebreid, rijk geïllustreerd overzicht. In maart 2008 publiceerde "Hermans-magazine" een unieke canon: wat iedereen moet weten over Willem Frederik Hermans. Deze canon is het uitgangspunt voor "Het grote Willem Frederik Hermans boek". "Hermans-magazine" is gespecialiseerd in het zoeken en vinden van de werkelijkheid achter de fictie in het werk van Hermans. Daarnaast staat de literatuurgeschiedenis centraal. Ten slotte zijn redacteuren Dirk Baartse en Bob Polak en vaste medewerker Rob Delvigne grootmeesters in het vergaren en ordenen van biografische informatie over Willem Frederik Hermans.

Inleidend, rijk gedocumenteerd overzicht van de Middelnederlandse letterkunde uit de handschriftenperiode.

Kuniyoshi The Faithful Samurai is a pioneering publication which deals with the most famous series - the Seichū gishi den (1847-48) and its sequel the Seichū gishin den (1848) - of the forty-seven masterless samurai (rōnin) by artist Utagawa Kuniyoshi (1797-1861). The true 18th-century tale of revenge by forty-seven rōnin for the death of their lord was enormously popular in Japan: it was dramatised for the Kabuki theatre and its heroes were often depicted in ukiyo-e prints. Kuniyoshi was a master in the genre of warrior prints, and his series expressively portrays these warrior 'folk heroes'. Dr. Weinberg's book also includes translations of the texts which appear on the prints and which recount each hero's exploits. In addition, there are photographs of the relics of the masterless samurai and the ruins of their castle in Akō.

The Van Gogh Museum in Amsterdam keeps a unique collection of almost 500 Japanese prints. The majority of these come from the collection of Vincent van Gogh and his brother Theo. The collection contains some important prints as well as entire series by major 19th-century Japanese masters such as Kunisada, Kuniyoshi and Hiroshige. The collection reveals how deeply Van Gogh was influenced by Japanese art and culture. The striking colour contrasts and daring compositions were Van Goghs guidelines in his quest for a personal contribution that he could make to the development of modern art.

In 'Dante In Love', Wilson presents a study on an artist and his world, arguing that without an understanding of medieval Florence, it is impossible to comprehend the meaning of 'The Divine Comedy'. It also lays bear the enigma of the man who never wrote about the mother of his children, yet immortalized the mysterious Beatrice.

Poëzie is populair. De Nacht van de Poëzie is altijd uitverkocht. Poetry International trekt telkens meer bezoekers en de verkiezing van de Dichter des Vaderlands is een ware mediahappening. En toch lijkt diezelfde poëzie een tijdverdrijf te zijn geworden voor de happy few. Zijn deze feiten te rijmen? Is poëzie moeilijk? Moeilijker dan vroeger? Kunnen we nog iets leren van poëzie? De filosoof Theo de Boer is van jongs af aan gegrepen door de dichtkunst en betrekt deze graag bij zijn filosofische werk. Hij ging met Peter Henk Steenhuis in gesprek over de relatie tussen poëzie en filosofie, en dat heeft geleid tot een prachtig boek waarin 'hartstocht en rede in contact komen' (een citaat van Achterberg). Het resultaat laat zich lezen als de poëtica van een filosoof die, samen met andere denkers als Verhoeven en Achterhuis, het gezicht van de Nederlandse wijsbegeerte na de Tweede Wereldoorlog heeft bepaald.