The daughter of a courtesan and a Bonapartist major, convent-educated Aurore Dudevant rebelled against her disappointing marriage, moved to Paris to take up writing, and emerged as the brilliant and notorious George Sand

On November 1, 2006, Alexander Litvinenko, a former KGB officer, sipped tea in the upmarket Millennium Mayfair hotel near the American Embassy in London - tea that had been spiked with a rare radioactive isotope called Polonium 210. Twenty two days later, he was dead. And the mystery behind his murder would be revealed as more baffling and more labyrinthine than any John Le Carré plot. Litvinenko had sought asylum in London and from there had become a fierce critic of Vladimir Putin's government. His is the most high profile of a string of mysterious deaths of a number of Russian dissenters, which heralds a new era of KGB-style authoritarianism and terror. It quickly became known as one of the most mysterious and audacious crimes of the post-Cold War era, and triggered an international investigation led by London's top counterterrorism officials. Blending the pace of a thriller with original reportage and research,The Terminal Spydocuments Litvinenko's life and death, the ensuing police investigation, the reaction from Vladimir Putin and others in Moscow, the Russian émigré set in London, and the implications of this case for nuclear proliferation and international terrorism in the future. It is a shocking endictment of how contemptuous of the rule of law certain governments are and an chilling reminder of the power - in every respect - of the New Russia.

We know very little about spinsters in earlier times, for the stigma attached to the unmarried state often rendered these women almost invisible. Now a fascinating book opens a window into the lives of British spinsters in the mid-seventeenth to mid-nineteenth centuries, assessing the opportunities open to them and the restrictions placed upon them within different social classes, occupations, and periods. Bridget Hill examines how often spinsters were able to earn enough money to live independently, what provision the Poor Law made for them if they did not, whether extreme poverty led to their involvement in crime or prostitution, and, if they stayed in the parental home, what kind of lives they led. She looks at the part single women played in religious organisations and the role of friendship and letter-writing in their daily lives. She describes the nature of close relationships between women, some lesbian but many others not. Exploring the spinsters' possibilities of escape from restrictive lives, particularly by emigration or crossdressing, she discusses how successful these were. She provides details about the degree of surveillance single women suffered from the authorities

Alfonso Nitti is een dromer. En dromers hebben wel vaker een wat ingewikkelde relatie met het leven. Nitti fantaseert over de werkelijkheid, en voor wat hem niet aanstaat loopt hij weg. Het burgerlijke milieu waar hij deel van uitmaakt frustreert hem. Hij werkt bij een bank – wat hij ervaart als een straf. Door een speling van het lot komt hij terecht in het huis van de bankdirecteur. Diens dochter wordt zijn ondergang.
Ironie was nooit ver weg in het leven van Italo Svevo. Zo zag hij zich gedwongen te gaan werken voor de bank van zijn schoonvader toen hij weinig succes had met Een leven, zijn debuut. Dat gebrek is achteraf bezien vreemd, want de psychologische roman was baanbrekend: Svevo ontleedt en beschrijft met grote precisie en in zijn unieke stijl het lijden en het lot van zijn hoofdpersoon. Een onaangepast mens, zoals de titel oorspronkelijk luidde. James Joyce ontmoette Svevo in Triest, waar hij woonde, en werd een bewonderaar van diens werk. Joyce bracht hem ertoe zijn magnum opus te schrijven, het boek dat hem beroemd zou maken, Bekentenissen van Zeno

Het is oogsttijd in het rijke wijnland van Bourgondië. De druivenpluk trekt allerlei mensen aan, mannen en vrouwen, arbeiders en intellectuelen. Het is een kleine gemeenschap van toevallig samengekomen mensen, die Den Doolaard in zijn roman beschrijft. Hij vertelt op de hem eigen fascinerende wijze over hun gezwoeg; over de angsten en de zorgen die er zijn; over de haat die opschiet, de liefde die ontbloeit en de spanningen die daarmee gepaard gaan. Een roman over hartstochtelijk levende mensen, neergezet in een wild en boeiend landschap onder zuidelijke zon

De drie musketiers wordt beschouwd als een van de grootste avonturenromans ooit geschreven en is een erkende klassieker. Het verhaal over de jonge Gasconjer d’Artagnan en de legendarische musketiers Athos, Porthos en Aramis speelt zich af in het Frankrijk van ruwweg 1625 tot 1628 ten tijde van Lodewijk XIII. Toen het verhaal in 1844 als feuilleton in de Parijse krant Le Siecle verscheen was het meteen een enorm succes. Deze archetypische swashbuckler barst dan ook uit zijn voegen van de spanning, (romantische) intriges en heroiek. In hetzelfde jaar verscheen de roman in boekvorm, waarna herdruk op herdruk volgde. Het boek is in ruim honderd talen verschenen en talloze malen verfilmd. Het verhaal is zo beroemd dat zelfs als mensen het niet hebben gelezen ze De drie musketiers kennen. De meeste mensen weten warempel zelfs dat d'Artagnan, de belangrijkste held van het boek, niet een van de drie musketiers is. En wie kent niet het devies van het viertal: Eén voor allen, allen voor één!

Tijdens de mond- en klauwzeercrisis droomde Elsbeth Etty ervan dat zij een koe liet onderduiken op haar zolder. Mijn fictieve onderduikkoe moet wel te maken hebben met de vergelijkingen die de laatste tijd zijn getrokken tussen de intensieve veehouderij en de holocaust. Blijkbaar ben ik gevoelig voor die vergelijking. In haar rubriek Van de Week in NRC Handelsblad geeft Etty uit een persoonlijke invalshoek haar visie op de tijdgeest. Een koe op zolder geeft inzicht in actuele morele dilemma's aan de hand van kwesties als Maxima en de monarchie, journalistieke ethiek, literatuur en geschiedschrijving, de erfenis van de jaren zestig en het typisch Nederlandse goed/fout-denken. Elsbeth Etty is een heldere stem in de kakofonie van meningen in de media. Men kan voor of tegen haar zijn, maar zij laat niemand onverschillig

"Wie een vrouw heeft gevonden, heeft iets goeds gevonden", zei de oude koning Salomo al, maar hij noemde de vrouw ook "bitterder dan de dood". In deze nieuwe uitgave in de Ambo-reeks "Spreekwoorden over vrouwen wereldwijd" komen Joodse visies over de vrouw aan bod. Bijbel en Talmoed vormen een rijke bron van spreekwoorden over vrouwen. In de loop van een eeuwenlange, veelbewogen geschiedenis zijn daar talloze andere bijgekomen. Samen vormen ze een Joodse spiegel die in vele talen en landen vrouwbeelden heeft doorgegeven van de ene generatie op de andere. Ze spreken elkaar tegen en zijn ambivalent, zoals het spreekwoorden betaamt. Het spreekt vanzelf dat een man een vrouw het hof maakt en niet andersom, want wie verliest, zoekt wat hij verloor, zegt de Talmoed. Adam is nog steeds op zoek. "De rib uit zijn lijf" is het resultaat van een speurtocht naar visies op de vrouw zoals die zijn neergelegd in Joodse spreekwoorden, niet alleen in het oude Israel, maar ook overal elders.

This book is the result of the most ambitious photographic Project ever to focus on the American Jewish Community.