Nieuwe producten

Zoon (Jelle Brandt Corstius) maakt een fietstocht van Amsterdam naar de Middellandse Zee om de as van zijn overleden vader, Hugo Brandt Corstius, daar uit te strooien. Elk voorjaar maakte vader en zoon een fietstocht, maar een bestemming was er nooit, maar wel de zekerheid dat het niet langer dan twee dagen zou duren. Anders kregen ze ruzie. Op 18 april 2014 begon Jelle Brandt Corstius weer aan een tocht, maar dan zonder zijn twee maanden eerder overleden fietsmaatje en vader, Hugo Brandt Corstius, een wonderlijke man die veel begreep van dingen waar de meeste mensen niets van begrepen (palindromen), maar weer heel weinig van de meest normale dingen (kinderen). Met in zijn fietstas een deel van de as van zijn vader legt Brandt Corstius in zestien dagen 1.620 kilometer af. Hij kampeert op een troosteloze camping in Luxemburg, wordt beroofd door zigeuners (de as laten ze achter), logeert bij een Maastrichtse dame die eist dat hij het douchewater opvangt om de toilet mee door te spoelen en trekt overmoedig met vijftig kilo aan bagage door de Ardennen - tot hij aan de Middellandse Zee uitkomt, waar hij de as uitstrooit. As in tas is Jelle Brandt Corstius' meest persoonlijke boek, over zijn bekende vader, geschreven op het moment dat hij zelf net vader is geworden, in de vorm die we van hem kennen: een reisverhaal.

Een kunstschilder kijkt terug op een relatie met een jongere vrouw.

Onverschilligheid en verveling drijft een groep Madrileense jongeren ertoe hun heil te zoeken in drank, drugs, geweld en seks. Carlos, de hoofdpersoon uit Madrileense roulette, beschrijft de 'blauwe maandagen' van een groep rijke, verwende en verveelde vrienden. Ze doden de tijd, zwervend van kroeg naar kroeg, coke scorend en bier drinkend tot ze erbij neervallen. Er is geen doel, er is alleen maar ijzingwekkende leegte die gevuld moet worden. Ze spelen 'Madrileense roulette' door met de auto tegen het verkeer in te racen, op zoek naar de ultieme kick neemt geweld steeds meer de overhand. De dreigende dramatische omwenteling houdt de spanning tot de laatste letter vast.

Vrijmoedige (licht erotische) brieven van een oudere dame aan haar neef.

Een twaalfjarige jongen overleeft als enige een vliegtuigongeluk, komt bij een oom en tante terecht en leert in de jaren daarna, geholpen door een buurmeisje, langzaam weer verder te leven. Op een ochtend stort een vliegtuig dat onderweg is van New York naar Los Angeles neer. De enige overlevende, een twaalfjarige jongen genaamd Edward, wordt opgevangen door zijn oom en tante en probeert zijn nieuwe leven te begrijpen. Hij is een beroemdheid - het wonderkind dat overleefde - maar de enige aan wie Edward echt steun heeft is zijn buurmeisje Shay. Samen doen zij een onverwachte ontdekking die hen leidt naar het antwoord op de diepste vraag: hoe halen we het meeste uit de tijd die we krijgen?

Nooit laten merken dat je bang bent en meteen van je afbijten. Een zoon van mij is toch niet laf! zegt Rens vader. Maar Rens weet het allemaal niet zo zeker. Als hij van zich afbijt en terugslaat, wat dan? Houdt Reinier dan op met pesten? En is het wel allemaal zo belangrijk? Sinds de dood van zijn moeder, trekt hij zich nog meer terug in zijn zelfverzonnen kaarten van zelfverzonnen landen waar Heer Rens grote avonturen beleeft. En dan op een dag is daar Splinter, de grote roofridder van kasteel Loenersloot. Rens weet zeker dat Splinter hem wil helpen.

Nadat haar moeder bij een brand is omgekomen, probeert een vrouw te achterhalen wat de achtergrond was van de ruzie tussen haar moeder en haar grootouders.

Een dertigjarige jongeman komt mede door sterfgevallen in zijn omgeving tot dieper inzicht over het leven. Tamaro schrijft, evenals in haar bestseller De stem van je hart, over de betekenis van het leven. Na een jeugd die beheerst werd door een tirannieke vader vertrekt Walter naar Rome. Hij wordt schrijver maar kent slechts kortstondig succes. Na een ongeluk keert hij terug naar zijn geboortestreek en ontdekt daar wat het geheim van het leven is. Anima mundi is rijk aan emotionele spanning en diepgang en zal de lezer treffen in het hart.

Een 17-jarig meisje beleeft een turbulente periode: ze gaat studeren, op kamers wonen en in dezelfde tijd sterft haar moeder.

Ironische dialoog tussen een therapeut en een cliënt.

Poging om de kracht van Marco van Basten als bondscoach van het Nederlands elftal te ontraadselen.

Een jong, aankomend schrijver komt in aanraking met een vermaard auteur die hij als zijn mentor en geestelijke vader gaat zien.

Tekening van een generatieconflict in Rusland in de 19e eeuw. Het verhaal gaat dat Toergenjev, toen hij bij de slotregels van deze roman belandde, het blad van zich af moest schuiven omdat anders zijn tranen de inkt meteen weer onleesbaar zouden maken. Vaders en zonen beschrijft in krap tweehonderd pagina's wat veel andere schrijvers geprobéérd hebben om in een veel omvangrijker roman te vatten. Het is niet slechts zo dat alle vaders en alle zonen dit boek zouden moeten lezen. Het is ook zo dat iedereen die meent dat vroeger alles beter was, én iedereen die meent dat vroeger alles slechter was, er goed aan doet zich in dit onbetwiste meesterwerk te verdiepen.

Een Italiaanse soldaat begint zijn militaire dienst in een garnizoen in een hoog fort dat uitkijkt op een woestijn, in de verwachting gauw elders carrière te zullen maken.

Ooggetuigenverslag van het te Jeruzalem gehouden proces tegen de jodenvervolger Eichmann, met tevens indrukken opgedaan bij een bezoek aan Eichmanns Berlijnse en Poolse werkterrein. In De zaak 40-61 onderzoekt Mulisch vooral de vraag hoe schuldig Eichmann werkelijk was. Tijdens het proces probeerde de openbare aanklager Eichmann neer te zetten als dé hoofdverantwoordelijke voor de zes miljoen Joodse slachtoffers. Mulisch is het daar niet mee eens. Volgens hem was Eichmann geen brein achter de genocide, maar wel een belangrijke schakel binnen een veel groter systeem. Mulisch vond geen bewijs dat Eichmann uitzonderlijk intelligent was of een grote persoonlijke invloed had op anderen. Dat roept de vraag op: hoe kan een doodgewone man zo’n grote rol spelen in iets zo gruwelijks als genocide? Het antwoord dat Mulisch ziet, is plichtsbesef. Eichmann had trouw gezworen aan Hitler, en die eed was voor hem bijna heilig. Zijn hele manier van denken en kijken naar de wereld draaide om gehoorzaamheid aan die ene man. Uiteindelijk concludeert Mulisch dat de kern van de Tweede Wereldoorlog niet ligt in een simpele tegenstelling tussen “zij” en “wij”. Het gaat volgens hem om wat wij als mensen hebben gedaan. In West-Europa zal dit inzicht volgens Mulisch in de loop van de tijd steeds breder worden gedeeld.

Drie decennia uit het leven van een rijke man, die zich beweegt tussen profane en mystieke rituelen.

Schets van de Nederlandse schrijfster (1918-2011) van haar lagere school-tijd in Indië en Nederland.

Je leert een stad pas echt kennen als je in de straten en stegen ervan verdwaalt. Venetië, met al haar verstopte hoeken en gesloten poorten, omringd door de ontelbare lagunes, is gemaakt om de weg in kwijt te raken. Maar, zo weet de echte reiziger: de weg kwijtraken betekent het vinden van het mooiste wat een plek te bieden heeft. Cees Nooteboom is zo'n echte reiziger. Hij zoekt zijn weg langs gebeeldhouwde bogen en dobberende gondels en neemt de lezer mee achter het toeristische masker van de stad van het water. Vanaf de voorplecht van een vaporetto laat hij leven en kunst aan zich voorbijglijden. Zijn eerste indruk van Venetië publiceerde Nooteboom begin jaren tachtig, vele mijmeringen volgden. Dit voorjaar bezocht hij zijn geliefde stad opnieuw en besefte eens te meer dat in Venetië de verhalen nooit ophouden.