Home

Inleiding tot het werk van de Nederlandse dichter en beeldend kunstenaar 

Aan het begin van deze eeuw, toen ik nog een puisterige puber was, voelde ik een grote behoefte om in de literatuur de antwoorden op mijn levensvragen te vinden. Dat lukte niet. Hoewel ik het kunstenaarsleven leidde, inclusief een getormenteerde ziel en een geveinsde zucht naar drank, net als mijn literaire helden, duwden de meeste boeken me verder in de put. Tot ik het werk van Lévi Weemoedt ontdekte. De persoonlijke ellende spat van zijn poëzie, maar hij verpakt het in de liefde voor taal en ongebreidelde zelfspot, een combinatie die ik niet voor mogelijk hield. Als hij een mislukking beschreef, bood me dat troost, en moest ik ongemakkelijk lachen om mijn eigen pathetische overdrijvingen. Nog vaker deed hij me huiveren om zijn tekstuele spitsvondigheid en het superieure spel met woorden dat hij telkens speelt. De gedichten kwamen soms wat kort en eenvoudig op me over, maar er zijn maar weinig dichters die het autonoom na kunnen doen. Het gedicht 'Don Juan Lul' tors ik al ruim een decennium ingelijst met me mee naar de verschillende huizen die ik heb bewoond. Nu hangt het pontificaal in onze woonkamer. In al zijn eenvoud schetst het een beeld van iemand die ogenschijnlijk alles al heeft opgegeven. In werkelijkheid houdt de taal hem overeind. Iedereen moet Weemoedt lezen! Vandaar deze bloemlezing, die ik met veel plezier heb samengesteld.- Özcan Akyol.

rede van Wim Beeren bij de opening van de tentoonstelling: Lucebert: een eerbetoon 

Peter Hofman, auteur van 'Lichtschikkend en zingend - De jonge Lucebert' (De Bezige Bij 2004) heeft in de afgelopen jaren drie nog onbekende lezingen ontdekt. Deze lezingen, uitgesproken door de dichter zelf op de eerste en tweede Cobra-dichtersavond in het Stedelijk Museum te Amsterdam en voor studenten van het IKNO (Kunstnijverheidschool Amsterdam), dateren uit 1949. Ze belichten vooral het eigen dichterschap van Lucebert. De dichter heeft zich weinig expliciet over zijn eigen poëzie uitgelaten, vandaar het belang van deze korte toespraken. Zijn uitspraken over verwante dichters, het onderscheid dat hij maakt in poëticale benadering en de literair-historische traditie waarin hij zichzelf plaatst zijn ongewoon helder. Dat hij in de lezing voor de kunststudenten zijn opvattingen adstrueert aan de hand van eigen gedichten is uniek. Hofman voorziet de redes van een literair-historische context; Jan Oegema werkt in een nawoord enige motieven uit.

Pleidooi voor een nieuwe, postmodern geïnspireerde benadering van het werk van de Nederlandse dichter (1924-1994).

Geannoteerde uitgave van de eerste versie van de novelle over een groepje hooggestemde jongemannen.

Thematisch gerangschikte citaten, afkomstig uit de poëzie van de Nederlandse dichter (1924-1994) en voorzien van een letterkundige inleiding.

Sebil Minco, in Almelo geboren, in 1922. was één van de achttien uit het gedicht van Jan Campert. Omdat ie minderjarig was werd zijn doodstraf omgezet in levenslange tuchthuisstraf. Dit is zijn relaas over het vervolg.

In de Middeleeuwen was het woord overal: een teruggetrokken vorm van lezen, zoals wij die nu kennen, bestond niet. Het gesproken woord manifesteerde zich in het publieke domein: vertellers, prekers, de eerste theatermonoloog. De vorming van de stedelijke samenleving heeft het theater voortgebracht. Pas later kreeg het geschreven woord meer status: wat geschreven was, was waar. De uitvinding van de boekdrukkunst bestendigde deze opvatting. Geschiedenis van de literaire en sociale aspecten van de literatuur uit deze periode. 

25 jaar geleden overleed Ischa Meijer, de journalist, columnist en interviewer, maar als je mensen spreekt die hem hebben meegemaakt, is het alsof ze hem gisteren nog op de tv hebben gezien. Zelden heeft een Nederlandse journalist zo?n overrompelende indruk gemaakt als Ischa Meijer. Hij veroverde de harten van zijn publiek met zijn even geestige als ontroerende columns, aangrijpende en confronterende televisie-interviews en spraakmakende radioprogrammas. Naast interviews, een bijna dagelijkse literaire krantenrubriek? De Dikke Man?, gedichten en toneelstukken, schreef Ischa Meijer drie werken die behoren tot het allerbeste wat in de Nederlandse literatuur aan naoorlogse egodocumenten verscheen: - Brief aan mijn moeder -, het hartverscheurende boek waarin Ischa Meijer voor het eerst een stem geeft aan de tweede generatie joodse oorlogsslachtoffers; de autobiografische roman - Een rabbijn in de tropen -, over het verblijf van het gezin Meijer in Suriname, waarin Ischa zijn joodse wortels, de band met zijn moeder en zijn ontluikende seksualiteit beschrijft; en - hoeren -, zijn documentaire en persoonlijke novelle van een hoerenloper. In - Zó, en niet anders - zijn deze drie schitterende klassiekers voor het eerst samengebracht. Een even uniek als tijdloos document.

In De Kozakkentuin beschrijft Jan Brokken de bijzondere vriendschap tussen Alexander von Wrangel en Fjodor Michajlovitsj Dostojevski. Hij begint zijn verhaal in 1849 in Sint-Petersburg wanneer de jonge Alexander een groep arrestanten voorbij ziet komen, op weg naar het vuurpeloton. Een van hen is Dostojevski, toen al een bekende en door Alexander bewonderde schrijver. Dostojevski ontloopt de zwaarste straf, maar krijgt jarenlange dwangarbeid in Siberië opgelegd. Alexander wordt na zijn opleiding benoemd tot officier van justitie in Semipalatinsk, een stadje in het zuidwesten van Siberië. Daar ontmoet hij Dostojevski, die dan net is vrijgekomen. Tussen Alexander en de elf jaar oudere schrijver ontstaat een hechte vriendschap. De Kozakkentuin is een meeslepend epos, uitermate soepel verteld. Met de gave voor inleving die wij van Brokken kennen, de gave waarmee hij in De vergelding de oorlog in Rhoon beschreef, brengt hij in De Kozakkentuin de vriendschap tussen Alexander en Fjodor tot leven en schetst hij met verve de turbulente gebeurtenissen in het Rusland van de tweede helft van de negentiende eeuw. Hij baseert zich op uniek historisch materiaal: brieven en memoires die de achterachterkleindochter van Alexander hem toevertrouwde. 

In de vriendschapsrelatie tussen twee echtparen zijn in de loop der tijd emotionele spanningen ontstaan waaraan geen van de betrokkenen zich kan onttrekken. Vervolg op 'Bij nader inzien' en voorloper van 'Meneer Beerta'

Amusant verhaal over een jonge man die na de dood van zijn ouders in de radio- en schrijverswereld terecht komt en daar zijn eerste grote liefde ontmoet.

Bloemlezing van spotprenten van de Nederlandse schrijver

Deze biografie vertelt hoe een gedreven jonge vrouw, met haar onafscheidelijke notitieboekje, een van de grootste schrijvers uit de wereldliteratuur werd. Het is een verhaal dat bruist van vriendschap, liefde, humor, taal. Een van uur tot uur en van dag tot dag intens geleid leven, geïnspireerd door en gewijd aan literatuur en kunst. Een moedig leven ook, wars van conventies, verscheurd door gecompliceerde liefdes en overschaduwd door hevige depressies en inzinkingen. We ontmoeten vrienden, familie, tijdgenoten: Lytton Strachey, E.M. Forster, W.H. Auden, Roger Fry, T.S. Eliot, haar zuster Vanessa Bell, en de twee grote liefdes in haar leven: Vita Sackville-West en Leonard Woolf, de man die ze trouw bleef tot de dag waarop ze niet verder meer wilde, haar laarzen en bontjas aantrok, haar zakken vulde met stenen, en de rivier in liep.

Biografie van de Nederlandse schilder (1853-1890).

Een kleurrijker dichter dan Pierre Kemp (1886-1967) heeft Nederland niet gekend. Vanuit zijn Maastrichtse 'dichterkluisje' manoeuvreerde hij zijn vele kleurige, korte gedichten de Nederlandse dichtkunst binnen. Als bekroning van zijn hele werk werd Pierre Kemp in 1956 de Constantijn Huygens-prijs toegekend en in 1958 de P.C. Hooft-prijs. Lezers schreven hem dat zijn gedichten hen gelukkig maakten. En dat vermogen hebben ze. Alledaagse belevenissen van zeer uiteenlopende aard worden door de sterk zintuiglijk ingestelde en met een groot talent voor verwondering gezegende dichter tegen het licht gehouden. Er is ernst en humor in zijn spel van vragen stellen en betekenis suggereren, maar ook een beminnelijke melancholie die zelden zwaar wordt. Wiel Kusters en Ingrid Wijk stelden een nieuwe bloemlezing samen uit Kemps werk, dat geruime tijd niet meer leverbaar is geweest. Zij kozen voor een thematische ordening van de gedichten, waardoor dit boek, in overeenstemming met een oude wens van de dichter, tot een soort brevier voor het dagelijks leven kan worden. Er zijn gedichten over het verlangen, de vrouw, licht en kleuren, klank en muziek, planten en dieren, nacht en dromen, stad en land, ouderdom en dood, maar ook over kind zijn op latere leeftijd.

Correspondentie tussen de beide Nederlandse dichters.

In de nieuwe gedichten van Nooteboom is elk beeld door en door verrassend. Hij weet feitelijke en persoonlijke gegevens zo met elkaar te vermengen dat er een geheel eigen en rijk soort poëzie ontstaat. De gedichten zijn te lezen als in sobere stijl geschreven vertellingen, die hoe langer hoe meer uiting geven aan de compassie waarmee de dichter de wereld beziet.

Summary: Er is maar één schrijver in de Nederlandse literatuur over wiens leven en werk een canon is verschenen: Willem Frederik Hermans. De hoogste tijd voor een uitgebreid, rijk geïllustreerd overzicht. In maart 2008 publiceerde "Hermans-magazine" een unieke canon: wat iedereen moet weten over Willem Frederik Hermans. Deze canon is het uitgangspunt voor "Het grote Willem Frederik Hermans boek". "Hermans-magazine" is gespecialiseerd in het zoeken en vinden van de werkelijkheid achter de fictie in het werk van Hermans. Daarnaast staat de literatuurgeschiedenis centraal. Ten slotte zijn redacteuren Dirk Baartse en Bob Polak en vaste medewerker Rob Delvigne grootmeesters in het vergaren en ordenen van biografische informatie over Willem Frederik Hermans.

Inleidend, rijk gedocumenteerd overzicht van de Middelnederlandse letterkunde uit de handschriftenperiode.