Dominicus Reisgids Iran (2002)

Iran trad geleidelijk uit zijn isolement (helaas is dat door de oorlog weer tenietgedaan) en liet sporadisch reizigers op zijn grondgebied toe. De intieme, oriëntaalse sfeer van enkele eeuwen verfijnde Perzische traditie nodigt uit om op zoek te gaan naar het oude Perzië met zijn indrukwekkende archeologische vindplaatsen, steden en landschappen. Rustige kleidorpen en bruisende steden met hoge gebouwen wisselen elkaar af, en rijstvelden, vruchtbare gronden, desolate woestijngebieden met uitgedroogde zoutmeren en bergketens met besneeuwde toppen, onderbroken door hoogvlakten, liggen vredig naast elkaar. Het landschap onthult religieuze monumenten die bekoren door de schitterende kleuren en de ranke, naar de hemel wijzende minaretten, het oneindige — voor eeuwig. De prachtige keramiektegels spiegelen zich in de zon en geven de mooiste schakeringen van blauw, turkoois en geel. Je kunt je fantasie de vrije loop laten bij de aanblik van het indrukwekkende Persepolis en de ontroerende schoonheid ondergaan van het schitterende Isfahan. De smeltkroes van verschillende etnische en religieuze minderheden levert mooie ontmoetingen op voor de aandachtige bezoeker.