Nieuwe producten

"Pontus Beg is commissaris van politie in Michailopol, een perifere grensstad in de steppe. Als de winter invalt, wordt er een groep uitgeteerde vluchtelingen gesignaleerd in de straten van zijn stad. Niemand weet wie zij zijn, hun spookachtige aanwezigheid veroorzaakt angst en onrust. Als ze uiteindelijk worden opgepakt, wordt in hun bagage het bewijsstuk van een gruwelijke misdaad gevonden. Stukje bij beetje ontrafelt Pontus Beg de toedracht, en daarmee de geschiedenis van hun helletocht. De barre reis van de migranten raakt gaandeweg het onderzoek verweven met de ontdekking die Pontus Beg doet over zijn eigen afkomst. De ontmoeting met een oude rabbijn, de laatste Jood van Michailopol, leert hem de werkelijkheid kennen over zichzelf. Zijn plaats in de wereld is een andere dan hij altijd heeft gedacht. 'Dit zijn de namen' is een waar kunststuk: Tommy Wieringa weet de duistere binnenwereld van de mens met humor en wijsheid te verbinden aan de grotere thematiek van immigratie, de vraag naar wie wij zijn, en of verlossing mogelijk is."--Provided by publisher.

Gedichten over insekten.

From phallic statues and racy antique urns to homoerotic etchings and orgiastic paintings, the pieces portrayed in this eclectic collection of images pay homage to men and men on men via a very special voyage through the history of art.

This compact travel guide and pictorial is the #1 selling travel book in Japan. It is packed with cultural and historical information along with charming photographs.

Japan is a country shrouded in mystery, even now in the 21st century. The myriad facets that, when put together, compose the whole of this nation are impossible to capture fully. But in The Little Book of Japan, the dynamic photographer-writer team of Gorazd Vilhar and Charlotte Anderson do an admirable job of creating a celebration in words and images that encapsulates what makes this country so extraordinary.

Small and easily portable, this Japan travel guide is organized in a series of 44 essays with photographs contained within four chapters: Cultural Icons, Traditions, Places and Spiritual Life. Under these four overarching ideals, Vilhar and Anderson explore a wide range of topics from Japanese cultural icons and traditions to Japan's spiritual life to its unique cities and villages.

Broad enough to satisfy anyone with interest in the culture, art, and beliefs of this unique island nation, yet comprehensive enough for the true Japanophile, The Little Book of Japan is a stunning collection of photographs and thoughtful essays. With everything from Cherry Blossoms to Sushi, Calligraphy to Kimonos, Old Tokyo to Hiroshima, to intimate details of Buddhism and Pilgrimages, this book is a beautiful and enjoyable way to learn more about the fascinating island nation of Japan.

Analytische annotatie: Gedichten.

Bundel met 10 gedichten van schrijfster-dichteres en psychoanalytica Anna Enquist (*1945), die gaan over de rol van muziek op gebieden waar woorden ofwel (nog) geen betekenis hebben, bijvoorbeeld in de omgang met een heel jong kind, ofwel hun betekenis zijn kwijtgeraakt, zoals na een verpletternd verlies.

t.g.v. jaarwisseling 2003-2004

The poems in Seamus Heaney's collection The Spirit Level keep discovering the possibilities of 'a new beginning' in all kinds of subjects and circumstances. What is at stake, in poem after poem, is the chance of buoyancy and balance, physical, spiritual and political. Private memories, classical scenes, humble domestic objects - a whitewash brush, a sofa, a swing - are endowed with talismanic significance, while friends and relatives are invoked for their promise and steadfastness. Throughout the collection, Heaney addresses his concerns, which inevitably include the political situation in his native Northern Ireland, in a poetry that never ceases to be fluid, alert and completely truthful.

Een Russische emigrant in Parijs probeert in de jaren dertig levensverzekeringen te slijten aan de rijken.

De goede slang. De olifanten. Het kanon

Voorwoord: In deze voor het voetbal sombere dagen kiezen we voor Deense vrolijkheid. Meteen hoor je de kakelende lach van Søren Lerby en het aanstekelijke geschater van Frank Arnesen, de twee meest geïntegreerde Denen in die langdurige symbiose tussen het Deense en het Nederlandse voetbal.
Hoewel het eenrichtingsverkeer was: de Denen kwamen hier. Ole Madsen was de eerste hoewel niet de beste. Wiep Idzenga huurde een busje en maakte een road trip langs Deense velden. Veel Denen lachten niet. Ze keerden vroegtijdig terug naar het vaderland. Het grote talent Jeppe Curth vond het niet fijn dat zijn medespelers hem in de douche onder piesten, zoals in die tijd bij Feyenoord gebruikelijk. Ook Lars Elstrup had meer warmte verwacht in Rotterdam waar hij tijdens de training geregeld opliep tegen de ellebogen van Sjaak Troost. Ivan Nielsen, de beste Deense voorstopper ooit, heeft ook bedenkingen tegen landgenoten. Over Guus Hiddink zegt hij: 'Wat een ongelofelijke klootzak.' De Deen Povlsen kan het nog steeds niet verkroppen dat Romario wel in
de basis stond en hij niet. Zo staat dit nummer vol vreugde en verdriet, op zijn Deens, dus zonder tranen.

Voorwoord: De winter haalde in 2016 nooit zijn niveau, in tegenstelling tot het winternummer van Hard gras. De namen van Carolina Trujillo, Frank Heinen, Erik Brouwer, om er een paar te noemen, een toevallige selectie in een toevallige volgorde, staan daar borg voor. We horen veel over vluchtelingen en over de angst voor de mannen onder hen. Dan kennen de mensen de gezusters Trujillo nog niet die in de jaren zeventig onder moeders paraplu het Uruguayaanse bewind waren ontvlucht. De zusjes overleefden de Nederlandse provincie vooral door er meteen op te slaan als iets hun niet beviel. Niet praten, eerst beuken.
Van vechten is geen sprake in het verhaal van Arthur van den Boogaard die zeven moeders en één vader bezocht om te vragen naar herinneringen aan de eerste levensdagen van hun kinderen, latere voetballers. Erik Brouwer beschrijft het tragische leven van George Best. Erik zou Brouwer niet zijn als zijn zoektocht niet veel meer heeft opgeleverd dan tot nu toe in Nederland is gepubliceerd. We hebben twee stukken van buitenlandse topschrijvers: Javier Marías over Messi en Dario Voltolini over Platini. Deze inleiding klinkt soms misschien als het blazen van de eigen loftrompet. Mocht dat zo zijn, dan is het slechts een gevolg van ons enthousiasme over de kwaliteit van de verhalen die we keer op keer binnen krijgen.

Voorwoord: Van het geheim van het Duitse voetbal maken de Duitsers geen geheim. Ze gebruiken hun hersens, laten ze weten. Daarom zal het nog wel even
duren voordat het Nederlandse voetbal op les gaat bij de buren. Hersens is in Zeist een fenomeen waar men zich als laatste aan vast zal klampen. Schrikt de Nederlandse voetbalwereld zich al een hoedje van het gebruik van statistieken, gooi er nog een goed stel hersens bovenop en in de Zeister bossen verschuilen ze zich vlug achter een boom. Wie de hersens wel gebruiken, de Duitsers dus, worden al snel wereldkampioen, of spelen sowieso een halve finale zoals Duitsland in 2006 en 2010. In 2014 waren ze te sterk voor iedereen, dankzij de door Klinsmann in 2004 op gang gebrachte ontwikkeling.
Michiel de Hoog, bekend van zijn stukken voor De Correspondent, zette al zijn in de loop van de jaren bijeengegaarde kennis op een rij, wat een
stuk heeft opgeleverd dat we zonder overdrijving en in schamel Duits een eyeopener willen noemen. Roger Schmidt, Thomas Tuchel, Joachim Löw, Jürgen Klopp en de pas negenentwintigjarige Julian Nagelsmann van Hoffenheim zijn de nieuwe boegbeelden van deze vreedzame revolutie van het intellect.

Voorwoord: Toen in juli bij Penguin het e-book Pray verscheen, Nick Hornby's terugblik op het afgelopen voetbalseizoen in de Premier League, lag het voor de hand dat wij ons best zouden doen de Nederlandse rechten te bemachtigen. Nick is een oude vriend, in 1994 een van de eerste door ons benaderde schrijvers voor Hard gras en sinds Fever Pitch (1992) heeft Hornby niet meer zo uitgebreid over voetbal geschreven. In dit nummer staat een voorpublicatie uit het binnenkort onder het Hard gras logo te verschijnen e-book. Hornby schrijft in zijn bedrieglijk eenvoudige parlandostijl nog altijd even indrukwekkend goed en empathisch over voetbal als toen en wij zijn er trots op de Nederlandse tekst te mogen uitbrengen. Nog meer goed nieuws uit Londen: op een feestje daar vertelde een van de aanwezige studenten aan een vriendin van Hard gras, dat hij bijna Nederlands was gaan studeren om ons voetbal beter te kunnen begrijpen. David Winner en Simon Kuper waren zijn helden en hij beheerde samen met een vriend een blog dat heette. We lazen het blog en waren onder de indruk van de kwaliteit. Daarom vroegen we aan Samuel Goff en James Coleman om voor ons over het EK te schrijven. Op zijn manier deed Herman Koch dat ook: hij leverde een geweldig stuk en bewijst hier tussen Engelsen dat zijn mooie kritieken in The Guardian en The Times voor het onlangs in Engeland verschenen The Diner zijn talenten als schrijver recht hebben gedaan. Marcel van Roosmalen zette de zogenaamde Oranjegekte in het perspectief dat het verdient. Van Roosmalen lezen is je permanent afvragen: hoe doet hij het? Wat is het geheim van de grappigste schrijver van het land? Het antwoord ligt ergens tussen eenvoud en spelvreugde.

Voorwoord: In Hard gras 102 wederom een artikel van Carolina Trujillo. Ze had ons hart al gestolen met een verhaal over haar vriendje Suárez, opa Píriz en de Aap Gambetta. In dit nummer schittert ze opnieuw met haar oorspronkelijkheid, intelligentie en humor, dat alles in een stijl zo helder als de ogen van Anouk Hoogendijk. Annemarie Postma tekende dialogen op die ze voerde met Vivianne Miedema. Een vergelijking met Harold Pinter zou zich kunnen opdringen. Emeritus hoogleraar Kees van der Pijl suggereert dat de Israëlische regering achter de aanval op Blatter zit. Op het eerste gezicht is het een onwaarschijnlijke aanname, door de Guardian op 12 juni een 'conspiracy theory' genoemd, die door Van der Pijl evenwel steeds aannemelijker wordt gemaakt. Als hij gelijk heeft staat de redactie in deze vierkant achter Blatter. Sinds 1958 vragen Britten zich af hoe goed de bij de vliegramp van München omgekomen Duncan Edwards had kunnen worden. Hetzelfde geldt nu voor Adrian Doherty. Erik Brouwer schetst het tragische leven van de oud- United voetballer. Zou hij beter dan Giggs zijn geworden of zelfs een grotere legende dan George Best? Deze maand is Adrian vijftien jaar dood. Hij werd 26 jaar.