In Genadezesjes laat Eelco Runia zien wat iedereen weet maar niemand durft te zeggen. Hij analyseert op scherpe maar humoristische wijze de ontsporing van de universiteit, ooit een bolwerk van professionaliteit. Zijn beschrijvingen van regeldruk, protocolfetisjisme en verantwoordingshysterie zijn een feest van herkenning voor iedereen die werkzaam is aan de universiteit of een andere verbureaucratiseerde instelling. In een achttal brieven – gericht aan buitenstaanders, Kamerleden, bestuurders, collega’s, de bedrijfsarts, studenten, promovendi en de belastingbetaler – licht Runia het fenomeen universiteit vanuit verschillende gezichtspunten door.
Genadezesjes zal ieders kijk op de universiteit voorgoed veranderen. Het boek eindigt met een tienpuntenplan waarin Runia aangeeft hoe we kunnen ontsnappen aan het politiek correcte kader waarin elke oplossing de volgende verslechtering is.

Het aantal professionals onder dienstverleners zoals advocaten, accountants en consultants is de afgelopen jaren meer dan verdubbeld en waarschijnlijk gaat hun aantal in 2010 richting de 900.000.

De toekomst van professionals brengt de sector professionele dienstverlening in kaart en schetst de belangrijkste uitdagingen voor de spelers op deze markt.

Het gaat over Joris van Lanckvelt, die de maatschappij humanistisch wilde maken en zijn leerlingen toneelstukken liet opvoeren voor Utrecht. Dirck Adriaenszoon Valcoogh leerde zijn kinderen goed lezen en zingen. Hij was ook de koster van het dorp en schraapte de duivendrek van de kerktoren. Theo Thijssen was gelukkig met zijn klassikale schoolklas, terwijl Jan Ligthart juist slootjes liet graven rondom zijn school, zijn leerlingen leerde hoe je kaas moest maken en de lastigste kinderen aanpakte met zijn zelfbedachte sinaasappelmethode. Maria Montessori wilde met haar scholen een eind maken aan de ongelijkheid in de wereld. En frater Caesarius bedacht zijn leesmethode opdat Nederland later katholieker zou zijn.

Dit boek beschrijft de fascinerende geschiedenis van de lagere school in Nederland, maar besteedt ook aandacht aan het heden en de toekomst. Eeuwenlang werd het onderwijs vormgegeven op basis van de toekomstige maatschappij die men voor ogen had. Maar welk toekomstbeeld streven we nu eigenlijk na?

Na jaren van felle kritiek op de stortvloed aan circulaires, gaat het debat in het Nederlandse onderwijs nu vooral over de macht van de managers. De vraag is hoe nodig al deze onderwijsmanagers zijn. Waarom krijgen de docenten niet alle ruimte (terug)? Kan het onderwijs niet slimmer en beter bestuurd worden – zonder dat leraren gebukt gaan onder nieuwe bureaucratie. Wat is het voordeel van al die grote, ‘autonome’ scholen? Dit boek geeft meer inzicht in achtergronden, feiten en consequenties van de toegenomen autonomie van het onderwijs. Het geeft antwoord op de vraag hoe het Nederlandse onderwijs beter bestuurd kan worden en hoe het meer gebruik kan maken van alle talenten die het in huis heeft. Hoe kan het onderwijs moderner en doelmatiger worden ingericht en een actievere rol spelen in de maatschappelijke omgeving? Geen klaagverhalen, maar scherpe, goed onderbouwde analyses en oplossingen. Voer voor een beter debat over beter onderwijs in Nederland. Voor iedereen die het onderwijs een goed hart toedraagt.

Wij eisen les! bevat Truijens’ beste columns, beschouwingen en reportages over leren en lezen, moederschap en opvoeding. Kritisch, scherp, vol zelfspot, maar nooit zwartgallig. Leerlingen gaan de straat op met spandoeken waarop staat: ‘Wij eisen les!!!’ Onderwijsvernieuwingen als het nieuwe leren, de basisvorming en het Studiehuis draaiden grotendeels op een mislukking uit. Kritische leraren krijgen door hun management een zwijgplicht opgelegd. Hoogleraren klagen over de treurige basiskennis van hun eerstejaars. mbo’s schaffen het vak Nederlands af. Pabo-studenten zakken massaal voor reken- en taaltoetsen. Ouders stappen naar de rechter om een plaatsje voor hun kind op een gymnasium te eisen. Leraren voelen zich overbelast en onderbetaald. Er dreigt een kolossaal lerarentekort. Een parlementaire onderzoekscommissie stelt vast dat de overheid het onderwijs ‘ernstig heeft verwaarloosd’.

De afgelopen jaren was onderwijs in Nederland regelmatig voorpaginanieuws. Niet goed voor een land dat zo graag een kenniseconomie wil zijn. Alleen de commerciële onderwijskundige adviesbureaus deden gouden zaken. Zij drongen aan op nóg meer vernieuwing. En de ouders? Hoe vinden zij een school waar hun kind het niet alleen gezellig heeft, maar ook iets leert? Is vrijheid van onderwijs een wassen neus, nu de monocultuur van het ‘competentiegerichte leren’ oprukt? Of kan het, nu het dieptepunt is bereikt, alleen maar beter gaan? In Wij eisen les! neemt Aleid Truijens de vernieuwingsdrift en alle gevolgen daarvan genadeloos onder de loep.

Hoofdthema van dit boek is de invloed van de toenmalige maatschappij op kerk en geloof: hoe deze invloed de geloofsbeleving uit de middeleeuwen heeft bepaald en de wijze waarop de onderlinge verbondenheid van de christenen ideologisch werd verstaan. Deze vragen leiden tot vaak verrassende conclusies inzake middeleeuwse mentaliteiten, zoals die tot uitdrukking kwamen in vormen van volksreligie. Ook godsdienstig leven in de middeleeuwen wordt in dit kader uitvoerig behandeld. Christenheid en christendom in de middeleeuwen, dat inmiddels ook in het Duits Engels verscheen, dient tevens te worden beschouwd als een belangrijk complementair werk bij het in 2000 verschenen boek van Adriaan Bredero: de ontkerstening der middeleeuwen/

De oorspronkelijke Latijnse tekst en een Nederlandse vertaling van de ironische lofrede op menselijke zwakheden van de Nederlandse humanist (1469-1536). Illustraties in de marge naar de originele tekeningen van Hans Holbein de Jongere in het Bazelse exemplaar van 1515.

In dit veelgeprezen en intussen ook veelgelezen boek neemt Joke J. Hermsen het verschijnsel 'tijd' kritisch onder de loep. Vanuit het gedachtegoed van Henri Bergson, Ernst Bloch en Peter Sloterdijk ontwikkelt zij een nieuwe visie op het fenomeen tijd, waarin zij een onderscheid aanbrengt tussen kloktijd en innerlijke tijd. Zij stelt vragen als 'Van wie is de tijd?' en 'Bestaat er nog een persoonlijke tijd?' en legt haar oor te luisteren bij schrijvers en kunstenaars die deze innerlijke tijd in hun werk hebben verbeeld. Zij verkent het belang van rust, verveling, aandacht en wachten; ervaringen die sinds de Oudheid als belangrijke voorwaarden voor het denken en de creativiteit werden beschouwd, maar in het huidige economische tijdsgewricht weinig waardering krijgen. Ten slotte schetst Hermsen de sociaal-politieke gevolgen van onze rusteloze en in veel opzichten op drift geraakte samenleving.

Verzamelde opstellen van de Neo-thomistische filosoof en hoogleraar aan de Universiteit van Amsterdam (1906-1977)

Speurtocht naar de betekenis van de visie dat mens en wereld door God geschapen zijn.

In 'Moderne devoties' vertellen veertien vrouwen in een persoonlijk essay wat hun geloof voor hen betekent. Ze zijn allen vrouwen met een hoog 'emancipatiegehalte', afkomstig uit verschillende religieuze tradities en met uiteenlopende maatschappelijke functies. In sommige verhalen staat de persoonlijke beleving centraal, in andere gaat het meer om ethische en esthetische aspecten van geloof. De verhalen staan ver af van fanatieke geloofsovertuiging of fundamentalisme. De vrouwen in het boek aarzelen juist niet om de fundamenten van hun geloof ter discussie te stellen. Hun geloof is hun wel dierbaar, maar niet heilig.

Het debat tussen Freud en Jung over psychose, seksualiteit en religie. Het boek reconstrueert het theoretisch debat tussen Freud en Jung met de bedoeling de intussen vergeten samenhang van identiteit, realiteit en religie opnieuw in al zijn complexiteit, maar ook zo scherp mogelijk naar boven te halen. De auteur studeerde theologie en filosofie te Leuven en kreeg de opleiding psychoanalyse. Hij is momenteel hoogleraar godsdienstpsychologie te Groningen.

Pleidooi voor een flexibeler vorm van management.

Sometimes called the "Christian Herodotus" and often referred to as the "Father of ecclesiastical history," Eusebius (A.D. 263-339) has earned legitimate fame as the historian of Christian antiquity. An intimate friend of the Emperor Constantine, the Greek Bishop Eusebius wrote the only surviving account of the church during its crucial first 300 years.

Wisselwerking tussen evangelie en cultuur. De auteur, hoogleraar in de missiologie en godsdienstwetenschap aan de Vrije Universiteit te Amsterdam constateert de ontkerstening van Europa en vraagt zich vervolgens af of bij eventuele 'herkerstening' lessen getrokken kunnen worden uit de geschiedenis van de vroege kerstening. Wessels legt er de nadruk op dat bij de kerstening van Europa het christendom steeds is uitgegaan van en zich heeft aangesloten bij de verschillende religies zoals de Grieks-Romeinse, Keltische en Germaanse. In zijn slothoofdstuk doet hij een oproep deze lijn voort te zetten.

De toekomst is ook al niet meer wat ze vroeger was. Dat grapje typeert in onze tijd het levensgevoel van velen. De mens kan die toekomst steeds meer zelf maken, maar ook breken. Hoe gaat dat aflopen? Velen maken zich daar bezorgd over: ‘Ik heb liever dat u het vertelt’, zegt de moeder van zieke Jantje tegen de dokter in een gedicht van Rutger Kopland. Maar er zijn ook andere geluiden: ‘Hee, oude droom, hoe zat het ook al weer?’, zingt Paul van Vliet. Het vanzelfsprekende vooruitgangsgeloof wankelt, maar het verzet tegen de bekken vol blaf en de macht van het grote geld groeit. Er zijn nieuwe initiatieven voor een andere levensstijl, aandacht voor perspectief in de verte en voor de hoop als zinvolle onderneming (Václav Havel). In dit boek voert Niek Schuman het pleidooi voor de moed om te hopen door alle kwaad heen. Daar is verbeelding voor nodig, om de platte realiteit te overstijgen. Hij voelt zich daarbij sterk verbonden met allen die zich wel op een of andere wijze als ‘gelovigen’ beschouwen, zoekend naar zin, maar wie het daarbij niet (meer) te doen is om deze of gene correcte geloofsleer. Niek Schuman (1936) is theoloog. Was na de pastorie (1965-1970) verbonden aan de Vrije Universiteit Amsterdam en de Theologische Universiteit Kampen. Meest recente boeken: Drama van crisis en hoop: De psalmen gedicht, gebundeld en gebeden (2008); Mijn jaren van geloven: Voorgoed verleden, blijvend visioen (2012.

Wetenschappelijk onderzoek naar geschiedenis, traditie en symbolen van de esoterie.

Pleidooi voor het opheffen van tegenstellingen tussen spiritualiteit en seksualiteit door de Zwitserse theoloog en psychotherapeut.

Autobiografisch getint relaas van de relatie van een vrouw met haar dementerende moeder.

Beschrijving van het ontstaan en de activiteiten van de kloostergemeenschap van Taizé.

In zijn vorige boek Een levensregel voor beginners beschreef Wil Derkse hoe de benedictijnse spiritualiteit inspirerend kan zijn voor mensen die niet in een kloosteromgeving leven: het belang van aandachtig luisteren en adequaat reageren, de geloften van stabiliteit, de lessen in timemanagement... In zijn nieuwe boek gaat hij verder in op meer alternatieve grondhoudingen en deugden van de benedictijnen: het cultiveren van stilte, de toewijding aan werk en studie, het belang van een nederige houding, van gastvrijheid en zorgzaamheid, van rentmeesterschap, eerbied en vriendelijkheid. Opnieuw een verfrissend en onmisbaar boek voor iedereen die zijn leven, zijn verantwoordelijkheid of leiderschap wil herbronnen.

Beschrijvingen van 60 christelijke bedevaartsoorden in West-Europa.

Ook verschenen als proefschrift RUU. Onderzoek naar het denken over vrouwen en gelijkheid in het verleden. Aanleiding was verwondering over het feit dat de juridische gelijkheid van de vrouw 'opeens' een dominant bestanddeel is geworden in het westerse gedachtengoed van de 20ste eeuw. In dit onderzoek gaat het om de filosofische grondslagen van de juridische emancipatie van de vrouw. Meer concreet, om het traceren van de oorsprong van het moderne westerse denken over vrouwen in termen van constitutioneelrechtelijke gelijkheid van de man. Het onderzoek beweegt zich op het vlak van de ideëengeschiedenis en beperkt zich ook daartoe. Het beoogt geen constructie van een historische rechtvaardiging in de moderne politieke filosofie van de eigentijdse gelijkheidsclaims.