Beschrijving van ontstaan en eigenlijk en oneigenlijk gebruik van de term

Gedicht over Karol Wojtyla, paus Johannes Paulus II.

Gedichten.

Beschrijving van leven en werk van de Nederlandse schrijver J.H.F. Grönloh (1882-1961)

Verslag van de de 2 reizen die Nescio naar Frankrijk maakte. 1932-1935

Gedichten uit de periode 1944-1948 van de Poolse dichteres die in 1996 de Nobelprijs voor literatuur won.

Lucebert maakte in de periode rond 1950 voor vrienden een aantal unieke boekjes met gedichten, tekeningen en collages. Zeven boekjes die zijn ondergebracht in de collectie van het Stedelijk Museum en in privé-collecties, verschijnen in september van dit jaar in een facsimile-editie. Wat de boekjes extra bijzonder maakt is dat ze samen zevenentwintig nooit eerder gepubliceerde gedichten bevatten. Ter gelegenheid van Gedichtendag 2012 worden deze niet eerder gepubliceerde gedichten eenmalig samengebracht onder de titel "Zij heeft haar naam vergeten". Ze tonen de veelzijdigheid en openheid van Lucebert en zijn een onontbeerlijke aanvulling op zijn verzamelde gedichten.

Analytische annotatie: Gedichten

Aan het begin van deze eeuw, toen ik nog een puisterige puber was, voelde ik een grote behoefte om in de literatuur de antwoorden op mijn levensvragen te vinden. Dat lukte niet. Hoewel ik het kunstenaarsleven leidde, inclusief een getormenteerde ziel en een geveinsde zucht naar drank, net als mijn literaire helden, duwden de meeste boeken me verder in de put. Tot ik het werk van Lévi Weemoedt ontdekte. De persoonlijke ellende spat van zijn poëzie, maar hij verpakt het in de liefde voor taal en ongebreidelde zelfspot, een combinatie die ik niet voor mogelijk hield. Als hij een mislukking beschreef, bood me dat troost, en moest ik ongemakkelijk lachen om mijn eigen pathetische overdrijvingen. Nog vaker deed hij me huiveren om zijn tekstuele spitsvondigheid en het superieure spel met woorden dat hij telkens speelt. De gedichten kwamen soms wat kort en eenvoudig op me over, maar er zijn maar weinig dichters die het autonoom na kunnen doen. Het gedicht 'Don Juan Lul' tors ik al ruim een decennium ingelijst met me mee naar de verschillende huizen die ik heb bewoond. Nu hangt het pontificaal in onze woonkamer. In al zijn eenvoud schetst het een beeld van iemand die ogenschijnlijk alles al heeft opgegeven. In werkelijkheid houdt de taal hem overeind. Iedereen moet Weemoedt lezen! Vandaar deze bloemlezing, die ik met veel plezier heb samengesteld.- Özcan Akyol.

rede van Wim Beeren bij de opening van de tentoonstelling: Lucebert: een eerbetoon 

Peter Hofman, auteur van 'Lichtschikkend en zingend - De jonge Lucebert' (De Bezige Bij 2004) heeft in de afgelopen jaren drie nog onbekende lezingen ontdekt. Deze lezingen, uitgesproken door de dichter zelf op de eerste en tweede Cobra-dichtersavond in het Stedelijk Museum te Amsterdam en voor studenten van het IKNO (Kunstnijverheidschool Amsterdam), dateren uit 1949. Ze belichten vooral het eigen dichterschap van Lucebert. De dichter heeft zich weinig expliciet over zijn eigen poëzie uitgelaten, vandaar het belang van deze korte toespraken. Zijn uitspraken over verwante dichters, het onderscheid dat hij maakt in poëticale benadering en de literair-historische traditie waarin hij zichzelf plaatst zijn ongewoon helder. Dat hij in de lezing voor de kunststudenten zijn opvattingen adstrueert aan de hand van eigen gedichten is uniek. Hofman voorziet de redes van een literair-historische context; Jan Oegema werkt in een nawoord enige motieven uit.

Pleidooi voor een nieuwe, postmodern geïnspireerde benadering van het werk van de Nederlandse dichter (1924-1994).

Geannoteerde uitgave van de eerste versie van de novelle over een groepje hooggestemde jongemannen.

Thematisch gerangschikte citaten, afkomstig uit de poëzie van de Nederlandse dichter (1924-1994) en voorzien van een letterkundige inleiding.

25 jaar geleden overleed Ischa Meijer, de journalist, columnist en interviewer, maar als je mensen spreekt die hem hebben meegemaakt, is het alsof ze hem gisteren nog op de tv hebben gezien. Zelden heeft een Nederlandse journalist zo?n overrompelende indruk gemaakt als Ischa Meijer. Hij veroverde de harten van zijn publiek met zijn even geestige als ontroerende columns, aangrijpende en confronterende televisie-interviews en spraakmakende radioprogrammas. Naast interviews, een bijna dagelijkse literaire krantenrubriek? De Dikke Man?, gedichten en toneelstukken, schreef Ischa Meijer drie werken die behoren tot het allerbeste wat in de Nederlandse literatuur aan naoorlogse egodocumenten verscheen: - Brief aan mijn moeder -, het hartverscheurende boek waarin Ischa Meijer voor het eerst een stem geeft aan de tweede generatie joodse oorlogsslachtoffers; de autobiografische roman - Een rabbijn in de tropen -, over het verblijf van het gezin Meijer in Suriname, waarin Ischa zijn joodse wortels, de band met zijn moeder en zijn ontluikende seksualiteit beschrijft; en - hoeren -, zijn documentaire en persoonlijke novelle van een hoerenloper. In - Zó, en niet anders - zijn deze drie schitterende klassiekers voor het eerst samengebracht. Een even uniek als tijdloos document.

In De Kozakkentuin beschrijft Jan Brokken de bijzondere vriendschap tussen Alexander von Wrangel en Fjodor Michajlovitsj Dostojevski. Hij begint zijn verhaal in 1849 in Sint-Petersburg wanneer de jonge Alexander een groep arrestanten voorbij ziet komen, op weg naar het vuurpeloton. Een van hen is Dostojevski, toen al een bekende en door Alexander bewonderde schrijver. Dostojevski ontloopt de zwaarste straf, maar krijgt jarenlange dwangarbeid in Siberië opgelegd. Alexander wordt na zijn opleiding benoemd tot officier van justitie in Semipalatinsk, een stadje in het zuidwesten van Siberië. Daar ontmoet hij Dostojevski, die dan net is vrijgekomen. Tussen Alexander en de elf jaar oudere schrijver ontstaat een hechte vriendschap. De Kozakkentuin is een meeslepend epos, uitermate soepel verteld. Met de gave voor inleving die wij van Brokken kennen, de gave waarmee hij in De vergelding de oorlog in Rhoon beschreef, brengt hij in De Kozakkentuin de vriendschap tussen Alexander en Fjodor tot leven en schetst hij met verve de turbulente gebeurtenissen in het Rusland van de tweede helft van de negentiende eeuw. Hij baseert zich op uniek historisch materiaal: brieven en memoires die de achterachterkleindochter van Alexander hem toevertrouwde. 

In de vriendschapsrelatie tussen twee echtparen zijn in de loop der tijd emotionele spanningen ontstaan waaraan geen van de betrokkenen zich kan onttrekken. Vervolg op 'Bij nader inzien' en voorloper van 'Meneer Beerta'