Dagboek van de Duitse schrijver, bijgehouden tijdens zijn mobilisatie als reservist tijdens de Tweede Wereldoorlog in Parijs en Rusland.

Briefwisseling tussen de Tsjechische schrijver (1883-1924) en de Oostenrijkse schrijver (1884-1968). Van 1904 tot de zomer van 1924, het jaar van Kafka's dood, correspondeerden zij met elkaar, Max Brod en Franz Kafka. Kafka groeide op in Praag, waar hij deel uitmaakte van de Duitstalige Joodse gemeenschap en aan de rand van het getto woonde. Hij bezocht het Duitse gymnasium en studeerde aan de universiteit van Praag. Daar ontmoette hij Max Brod, zijn vriend en latere biograaf. Vanaf 1908 tot 1917 werkte hij als ambtenaar bij een bedrijf dat arbeidsongevallenverzekeringen verzorgde, een baan die hij als een noodzakelijk kwaad beschouwde om zich aan het schrijven te kunnen wijden. Zijn longtuberculose, die hem in 1924 fataal zou worden, deed zich in deze tijd gelden. Gedurende zijn leven had hij enkele korte maar intense relaties, waaronder drie verlovingen, zo blijkt uit enkele postuum uitgegeven brieven. De dames waar hij mee omging komen ook indirect terug in zijn werk. 

Friedrich Hölderlin was behalve een groot lyricus ook een gedreven briefschrijver. Hij liet een kostbare verzameling brieven na. Ze zijn gericht aan vrienden en jeugdvriendinnen, aan Susette Gontard natuurlijk, de grote liefde van zijn leven, aan Goethe en Schiller, en aan diverse andere literaire tijdgenoten. Het schrijven van een brief - 'een woord uit het hart gesproken'- was, in een tijd dat in Duitsland de censuur oppermachtig was, niet zonder gevaar. Een dwarse politieke stellingname kon iemand van zijn vrijheid beroven. En zelfs een liefdesbrief kon maar beter niet in de verkeerde handen vallen, zeker niet als de geadresseerde een gehuwde vrouw was, zoals Susette Gontard, Hölderlins onvergankelijke muze Diotima. Het geijkte beeld van Hölderlin is dat van een tragische, wereldvreemde en geesteszieke dromer in zijn toren in Tübingen. De brieven in Onder een ijzeren hemel corrigeren dit beeld ingrijpend. Hólderlin treedt hierin naar voren als een openhartige, strijdvaardige en scherp analyserende correspondent die ook graag de stormen van zijn hart prijsgeeft. Zeker, hij raakte tenslotte vereenzaamd en zijn geest misschien verduisterd. Schreef hij niet 'dass mich Apoll (hat) geschlagen?' Maar hij heeft zich niet zonder slag of stoot gewonnen gegeven.

Keuze uit de mémoires van de Franse letterkundige (1802-1885). 'Victor Hugo was een gek die dacht dat hij Victor Hugo was,' luidt een bekende uitspraak van Cocteau. Het is een kernachtige samenvatting van de verbazing waaraan vele boeken gewijd zijn: hoe wist één man in één leven zoveel te zijn en te doen? Hij was de grootste dichter van zijn tijd, een van de belangrijkste toneelschrijvers en de populairste romanschrijver: hij was politicus, filosoof, tekenaar en journalist: hij was de toegewijde vader van vier kinderen en minnaar van een onafzienbare reeks maîtresses. 

In de politiek uitte zich zijn tomeloze energie en dadendrang al evenzeer als in zijn schrijverschap en privé-leven. Hij was overal tegelijk: in het parlement en op straat, in de Académie en op de barricaden, in gesprek met de koning, met Thiers en met Lamartine, maar ook met de straatveger. Hij had een open oog en oor voor wat er leefde onder het volk; veel minder voor de slinkse politieke spelletjes die er om hem heen werden gespeeld in de Kamer. Hugo was een man die de politiek wilde gebruiken om misstanden te bestrijden - niet een man die misstanden gebruikte om politieke en maatschappelijke successen te behalen. Het kostte hem twintig jaar ballingschap. Maar omdat hij in zijn geschriften bleef geloven in en getuigen van de noodzaak van maatschappelijke veranderingen heeft hij waarschijnlijk toch veel bijgedragen aan de hervormingen waar hij zijn leven lang voor pleitte: gratis onderwijs voor iedereen, een eerlijker strafrecht, menswaardiger arbeidsomstandigheden.

Naast toneelwerk, verhalen en dagboeken schreef August Strindberg ook ontzaglijk veel brieven. Voor het merendeel zijn dat brieven aan vrouwen. In de zomer van 1875 ontmoette hij Siri von Essen. Kort daarna bracht hij een bezoek aan Siri en haar man, baron Wrangel. Weldra wordt hij de huisvriend van dit echtpaar. strindberg draait lange tijd iedereen een rad voor ogen door te doen alsof hij verliefd is op een vriendin van Siri. De sithuatie wordt nog gecompliceerder omdat de baron zelf intussen een verhouding heeft aangeknoopt met een nichtje van Siri. Nadat het huwelijk is stukgelopen trouwen Strindberg en Siri in 1877. Na tien redelijk gelukkige jaren belandt het huwelijk in een crisis en ontaardt in een inferno van getreiter. In 1891 gaan de twee uit elkaar. Begin 1900 ziet Strindberg een jonge Noorse actrice, Harriet Bosse, in de rol van Puck in Een midzomernachtsdroom. In 1901 verloven zij zich, nadat Harriet Bosse instemmend heeft geknikt op de beroemd geworden vraag van Strindberg: 'Juffrouw Bosse, wilt u een kindje van me?' Kort daarop wordt hun huwelijk gesloten maar zij gaan in 1904 alweer, voorgoed uit elkaar. Strindbergs grillige, vaak groteske brieven aan beide vrouwen vormen een epistolaire schat die talloze lezers door de tijden heen is blijven boeien

Tweede deel van de autobiografie van de Zweedse auteur (1849-1912) over zijn studietijd.

Autobiografie van de jeugd van de Zweedse schrijver (1849-1912).

Autobiografie van de Britse schrijver (geb. 1932) over zijn jeugd op Trinidad en het begin van zijn schrijversloopbaan in Londen.

Herinneringen van de Russische letterkundige (1892-1968) aan zijn reizen door Rusland alsmede beschouwingen over het schrijven.

Literair dagboek en aforismen uit de periode 1976-1980.

Eigen keuze uit het dagboek van de Nederlandse schrijver (1951- ) in de periode 1966-2003.

Bevat de autobiografische roman: "Le petit ami" (1903) over het wonderlijke Parijse milieu waarin de schrijver (1872-1956) opgroeide en dagboeknotities: "Le petit journal inachevé" (1964), over zijn verhouding met madame Cayssac

Dagboek van de Duitse toneelschrijver (1813-1863).

Keuze uit het dagboek van de Franse letterkundige (1872-1956).

Autobiografische fragmenten van de Nederlandse schrijver-schilder (1938- ).

Reisbrieven van de Nederlandse vertaler uit de jaren 1967-1984.

Bloemlezing uit de jaren 1929-1940 en een interview met de schrijver uit 1936.

Cheever (1912-1982), romancier en korte-verhalen-schrijver, leek voor de buitenwereld een net leven te leiden. Zijn dagboeken geven onthullend zijn innige relatie met zijn broer, zijn drankmisbruik en homoseksuele uitstapjes weer, maar bieden ook goed inzicht in het ontstaan van zijn werk.

Notities waarin de Amerikaanse letterkundige bespiegelt over het verlies van zijn vader en het opgroeien van zijn zoontje. Flaptekst: Een zoon doet een ontroerende poging greep te krijgen op de vage, bijna zichzelf ontkennende persoonlijkheid van zijn vader. Diens plotselinge dood confronteert de zoon met een vloedgolf van herinneringen, gevoelens en verloren gegane illusies. De verteller wil weten hoe en wie zijn vader was. Een zestig jaar oud moordmysterie moet van beslissende invloed zijn geweest op de contradicties in het karakter en gedrag van zijn vader. De zoektocht werpt de verteller definitief op zichzelf terug. Door de scheiding van zijn vrouw en kinderen is hijzelf in een luchtledig komen te hangen. zijn perspectieven lijken verschrompeld. 

Paul Auster bezat al een reputatie als dichter, essayist en vertaler toen hij in 1982 Het spinsel van de eenzaamheid publiceerde. Het boek is geheel gebaseerd op autobiografisch materiaal, al beschouwt Paul Auster zelf het niet als een integrale autobiografie: 'Ik hoopte de waarheid omtrent een aantal zaken te kunnen achterhalen en heb daarvoor mijn persoonlijke leven prijsgegeven. Ik diende slechts als voorbeeld.' Overpeinzingen, herinneringen en associaties zijn de middelen waarmee Auster zicht probeert te krijgen op de onlosmakelijke banden tussen heden en verleden.

In de Russische literatuur is Aksakovs naam in de negentiende eeuw steeds in één adem genoemd met die van Toergenjev, Dostojevski, Gontsjarov, Gogol en Tolstoj. Aksakov geldt als de nestor van het nieuwe realisme. Gogol bekende: "zoals Aksakov zelfs over vogels en vissen weet te schrijven, zo kan ik het niet eens over mannen en vrouwen.

In een even precieze als poëtischel en altijd warme stijl tekent Aksakovde wereld en het landschap van zijn jeugd, zijn intellectuele groei en vorming, de idylle van zijn jeugd, de nachtmerries daarvan.

Herinneringen aan het eerste verblijf van de schrijver in Parijs, gevolgd door een lyrisch essay over grootheid

Memoires van de Nederlandse schrijver (1912- ) over de periode 1943-1995.

Een Russische generaal komt in de Tweede Wereldoorlog voor een moeilijke keuze te staan.

'Aan boeken en jongens kon hij geen weerstand bieden' is het thema van deze gefictionaliseerde autobiografie.

Alfabetisch op trefwoord geordende citaten uit interviews met de Nederlandse schrijver (1944- ).