Joys and Sorrows of Imaginary Persons is a literary approach to consciousness where Donald Wesling denies that emotion is the scandal or handmaid of reason—rather emotion is the co-creator with reason of human life in the world. Discoveries in neuro-science in the 1990s Decade of the Brain have proven that thinking and feeling are wrapped with each other, and regulate and fulfill each other. Accepting this co-creative equality, we reveal a new role for literature, or a traditional role we’ve repressed: literature as a set of processes in time where we’ve thought feeling through stories about the lives of imaginary persons. We need these stories in order to practice emotions for when we return to the world from reading. Donald Wesling argues that to be more accurate in our dealings with stories, we require a grammar of this new recognition, where we build up traditional stylistics by a more careful tracking of emotion-states as these are set into writing. The first half of Joys and Sorrows of Imaginary Persons offers a creative stock-taking of the current state of scholarship on emotion, based on wide reading in several fields. The second half gives three focused studies, rich in examples, of emotion as cognition, as story, and as historical structure of feeling

Je bent jong, maar voelt je vaak rusteloos en vol twijfel. De tijd snelt aan je voorbij en iedereen om je heen lijkt succes te hebben, behalve jij. Jij moet nog van alles, je wilt nog van alles, maar je hebt te weinig tijd en te veel keus. Maar is dat eigenlijk wel zo? 

Hoewel we dagelijks met talloze artikelen, producten en diensten in aanraking komen, hebben we geen idee wat er komt kijken bij de totstandkoming daarvan. In de complexe wereld na de globalisering wijden we vrijwel allemaal het leeuwendeel van ons bestaan aan bezigheden die deel uitmaken van een groter geheel dat ons ontgaat. Hoe komt het dat we ons daar desondanks met zoveel energie aan overgeven? Waarom zijn we bereid werk zo’n prominente plaats in ons leven toe te kennen dat we er zelfs onze identiteit aan ontlenen? Om een antwoord op die vragen te vinden volgt Alain de Botton in Een lied voor de arbeid verschillende mannen en vrouwen tijdens hun werkzaamheden, van tonijnvissers op de Maldiven tot accountants in Londen. Het resultaat is een ode aan de intelligentie, eigenaardigheid, schoonheid en verschrikkingen van de moderne werkomgeving en niet in de laatste plaats aan de opmerkelijke veronderstelling dat werk, naast liefde, de belangrijkste factor is die zin kan geven aan ons bestaan