Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten

Wielerprins Jens de Gendt is tijdens een vakantie in Senegal onder verdachte omstandigheden om het leven gekomen. De laatste die hem levend heeft gezien is Seynabou, die hem meenam naar La Maison Grise om er de liefde met hem te bedrijven. Niet omdat dat haar beroep is – want hoer is ze, al noemt ze zich liever gazelle – maar omdat ze hoopte via deze man aan haar lot te ontsnappen.

Monoloog van iemand die het gewoon werd tegen zichzelf te praten is het pleidooi dat Seynabou voor zichzelf houdt. Want ook al heeft ze de schijn tegen, ook al heeft ze misschien niet helemaal de waarheid gesproken tegen de politie: zij heeft Jens de Gendt niet gedood.