Informatie in woord en beeld over de geschiedenis van het voetbalelftal van het Algerijnse bevrijdingsfront Front Libération de Nationale (FLN), het officieuze nationale elftal van een 'Vrij Algerije' (1958-1962). Voorwoord: In het Algerijnse elftal spelen prachtige voetballers als Brahimi, Bentaleb, Ghezzal van Lyon en de geniale Riyad Mahrez. Uit de generatie van 1982 herinneren we ons Belloumi en de levende legende Rabah Madjer (van de hakbal tegen Bayer). De vaders en grootvaders van die Algerijnen kennen we nauwelijks. Van 1958 tot 1962 waren de Algerijnse internationals collectief geschorst, gedwongen als ze waren door de Algerijnse regering in ballingschap om een nieuw nationaal voetbalelftal te vormen. De FIFA greep in zodat Algerije vooral moest voetballen tegen andere outcasts, meestal afkomstig van achter het IJzeren Gordijn. Rory de Groot, de theatermaker die twee keer voor het eerste van Feyenoord speelde, ging op zoek naar het ontstaan van dit fameuze FLN-elftal van de revolutie, samengesteld uit grote Algerijnen van de Franse competitie als Zitouni en Mekhloufi. Voor ons onbekende namen die inhoud kregen bij het lezen van deze meeslepende zoektocht naar een vergeten geschiedenis. Met als toegift de anekdote over de poging in 1987 van Johan Cruijff om Madjer naar Ajax te halen.

Voorwoord: Interview met Davod Lagercrantz over beststeller IK, ZLATAN (Ibrahimovic). Verhalen van o.a. Carolina Trujillo, Pieter van Os en John Schoorl
Iedereen die schrijft kent de schaamte. De meesten houden hem stil. Carolina Trujillo deelt haar gevoelens met iedereen. Zo hoorden we haar
hier in de redactiekeuken zich verontschuldigen tegen het koffieapparaat dat ze haar verhaal niet twee weken had mogen laten liggen ter bezinking
en overweging. 'Ik WEET dat je verhalen moet laten liggen en er na een hele tijd weer naar kijken om te weten waar je het over hebt en als je dat
niet doet, ga je op je bek. Dat WEET ik. Ik heb die fout al gemaakt. Vaak genoeg om het te WETEN.' Een debutant in dit nummer, Pieter van Os, schreef het mooie stuk over Blaszczykowski. Het moet de eindredactie van het hart dat de namen van Poolse voetballers er spellingtechnisch niet op vooruit gaan: Lato, Deyna, Boniek, zelfs Lubanski konden ze allemaal in één keer goed schrijven. De naam van Blaszczykowski komt in het stuk 48 keer voor.

Wanneer we ons verhouden tot kunst wordt het kunstwerk vaak als een passief object voorgesteld waar we óver spreken, nadenken, reflecteren en discussiëren. Thijs Lijster stelt tegenover het denken over kunst van de traditionele esthetica een denken dóór kunst. Zijn uitgangspunt is dat kunst?terugdenkt?: het kunstwerk is een vorm van denken, letterlijk een denkvorm of denkbeeld, een ding-dat-denkt. Dit heeft ingrijpende gevolgen voor ons begrip van kunst, voor de praktijk van de kunstkritiek en voor de relatie tussen filosofie en kunst. Anders gezegd: voor het kijken, het proeven en het denken. 0Hoe we kunnen denken door kunst laat Lijster zien door werk van kunstenaars als Maarten Baas, Marina Abramovic en Damien Hirst te verbinden aan oude en hedendaagse denkers als Michel de Montaigne, Walter Benjamin en Boris Groys. Meer dan alleen aan kunst raken deze essays aan uiteenlopende onderwerpen als de moderne ervaring van tijd, zelfhulp, post-truth, financieel kapitalisme en het antropoceen.

Autobiografie van de Nederlandse advocaat (1954).

Toespraak en gedicht t.g.v. de Nationale Herdenking op 4 mei 2002 te Amsterdam.

Na vijftig jaar zoekt een man contact met een reisgenote uit de tijd toen hij als kind na de Tweede Wereldoorlog uit Indië repatrieerde.

Bevat teksten uitgesproken bij de uitreiking van de  Verzetsprijs aan Dubravka Ugresic - en bij de presentatie van Bill Mincos boek -Koude voeten-. Het relaas van een joodse scholier uit het Geuzenverzet. 

3. Filmkunst als vlucht uit en overwinning van de werkelijkheid; 4. De 'film noir' ; 5. De aantrekkingskracht van de western

When is it sound to be onorthodox? Can it be wise to play deliberately against the odds? When is it safe to gamble? Een klassieker voor gevorderde bridgespelers

"Bij Shakespeare is Lear een oude middeleeuwse koning. Bij Tom Lanoye een bejaarde hedendaagse 'Leading Lady': Elisabeth Lear. Het regionale familiebedrijfje van haar vader heeft zij in de loop van haar loopbaan uitgebouwd tot een multinationale mastodont. Aan de vooravond van een wereldwijde bancaire crisis verdeelt zij het concern geheel onverwachts onder haar drie zonen. In ruil voor hun eed van liefde en dankbaarheid. De jongste zoon weigert. De gevolgen zijn niet te overzien. Met 'Koningin Lear' tekent Tom Lanoye het portret van een oud geworden 'captain of industry' die het zicht op de realiteit kwijt is en de eigen machtspositie niet meer gebruikt om wezenlijke problemen op te lossen - Lear is alleen nog bezig met haar populariteit en haar eer. Dat levert een meervoudig en tragisch gevecht op. Zoals altijd 'gevat in meesterlijke poëzie' - zo omschreef de Volkskrant Lanoyes vorige Shakespeare-bewerking, 'Hamlet versus Hamlet'."--Cover.

Boudewijn Büch was al bijna twintig jaar op zoek naar rijke, kleine, bijzondere of vergeten bibliotheken. In 1982 reisde hij maanden over de hele wereld op zoek naar eerder bezochte boekerijen, maar bracht hij ook bezoeken aan bibliotheken waar hij al vele malen was geweest. Op basis daarvan heeft hij dit boek geschreven.